55Jedna z najważniejszych części meczu szachowego jest debiut. Jest to sposób w jaki rozpoczniemy partie, deklaruje on czy będziemy decydowali się na szturmowe ataki i szybkie zwycięstwo bądź tez porażkę, w przypadku dobrego przygotowania merytorycznego i praktycznego przez przeciwnika, bądź tez wariant defensywny, w którym przyjmiemy taktykę spokojna i będziemy się starali najpierw doprowadzić do roszady i bezpiecznego ustawienia wszystkich figur na szachownicy, włącznie z formacja pionów. W tym wyborze pomogą nam rożne rodzaje debiutów, których używają mistrzowie świata. Każdy debiut ma określony wariant i sposób na dalszy przebieg gry. Warianty maja poszczególne nazwy, a każdy szanujący się gracz powinien żnąc co najmniej 10 debiutów, aby być przygotowanym na każde zagranie przeciwnika i dodatkowo, aby mógł go czymś zaskoczy, w przypadku, gdy przeciwnik jest dobrze przygotowany z zestawu podstawowych debiutów. Wielu graczy uważa, ze bez dobro debiutu swoich partii nie wygrywaliby nawet najwięksi arcymistrzowie. Mistrzostwa świata w szachach nie sa rozgrywane systematycznie. Do walki o tytuł mistrza świata nie może przystąpić każdy. Kwalifikowane sa tylko osoby z najwyższym rankingiem na świecie i dodatkowo musza one stoczyć bój o możliwość zagrania z mistrzem świata. Liczba punktów rankingowych potrzebnych do uzyskania możliwości gry z aktualnym mistrzem świata wynosi około 2700 i oczywiście taka osoba musi mieć tytuł arcymistrza szachowego. Sam mecz nie jest rozgrywany w jeden dzien. Ostatni mecz pomiędzy Anandę, a zawodnikiem rosyjskim trwał około 3 dni. Mecz tego typu jest bowiem wieloetapowy. Składa się on z około 20 pojedynków i może skończyć się przykładowym wynikiem 10 remisów, 6 wygranych jedno zawodnika i 4 wygrane zawodnika drugiego. W przypadku remisu tytuł zachowuje osoba broniąca tytułu mistrza świata. Mecze te odbywają się dopiero wtedy, gdy ktoś bardzo potężny wyzwie na pojedynek aktualnego mistrza świata i mistrz świata mu nie odmówi. Tego typu pojedynki opłacane sa kwotami rzędu kilkuset tysięcy dolarów.

22Podstawowe informacje Celem gry w golfa jest wbicie piłeczki do dołka, wykonując przy tym jak najmniejszą liczbę uderzeń. Poruszając się podczas gry po polu golfowym, napotyka się na wiele wyzwań. Należy ćwiczyć technikę przez cały czas, gdyż jest to jedyna droga do uzyskiwania lepszych rezultatów. Na większości pól mamy dziewięć lub osiemnaście dołków. Każdy dołek posiada „par”, czyli określoną liczbę uderzeń, w ilu powinniśmy trafić do danego dołka. Im dłuższy jest dystans do dołka, tym wyższe jest jego par. Przy dołkach na 4 par dobrym wynikiem są cztery uderzenia lub mniej. Dołki o wyznaczonym 3 par są krótsze i wymagają mniejszej ilości uderzeń. Łączny par to suma par wszystkich dołków. Na większości standardowych, osiemnastodołkowych pól par wynosi w granicach siedemdziesiąt par. Początkujący gracze nie powinni martwić się jeśli zagrają rundę powyżej par. Tylko najlepsi grają na par lub osiągają lepszy rezultat. Pracując nad doskonaleniem techniki można osiągać coraz lepsze rezultaty. Podczas gry trzeba przewidywać potencjalne kłopoty przy każdym dołku, co pozwoli na ograniczenie możliwości popełnienia kosztownych błędów. Taka antycypacja problemów przełoży się na coraz lepsze wyniki. Kije golfowe Do gry w golfa potrzebne są kije. Wprawdzie myśl o wyborze odpowiednich kijów dla siebie może przerażać, jednak ponieważ potrzeby graczy są różne ze względu na poziom, dobrze jest skorzystać w takim przypadku z porad doświadczonych graczy i instruktorów. W każdym sklepie z wyposażeniem golfowym sprzęt zostanie z pewnością profesjonalnie dobrany. Na początek można rozważyć zakup połowy zestawu, który składa się z dwóch kijów drewnianych, pięciu żelaznych i puttera. Na drivera, fairway woody i puttera dobrze jest zakupić specjalne pokrowce, gdyż te kije są najbardziej podatne na uszkodzenia. Driver służy do jak najdalszego wybijania piłki i używa się go zazwyczaj przy pierwszym uderzeniu. Fairway woody cechuje to, że mają mniejszą główkę, krótszy szaft, przez co łatwiej jest nimi uderzać, szczególnie początkującym golfistom. Łopatki kijów żelaznych obciążone są obwodowo, co redukuje skutki nieudanych uderzeń. Dla początkujących golfistów zaleca się kije z szaftem grafitowym lub stalowym. Przed zakupem należy kije dokładnie przetestować i upewnić się, że będą dobre akurat dla nas.

Skateparki - w Polsce niestety skaterzy nie mają łatwo, dlatego też zwykle osoby uprawiające ten sport decydują się rozwijać w kierunku "street". Głównie dzieje się tak z powodu braku "miejscówek", czyli skateparków, albowiem by uprawiać "street", wystarczy (jak sama nazwa mówi) ulica. Mimo skateparki powinny powstawać, choćby ze względu na bezpieczeństwo, głównie dlatego, iż skateboardziści nie wybierają wcale mniej ruchliwych ulic (zwłaszcza, gdy w pobliżu miejsca zamieszkania nie ma takowej), wówczas to, co jest niejako oczywistym, stwarzają poważne zagrożenie dla siebie samych i ludzi, korzystających z danej ulicy. Wracając do tematu skateparków. Zasada ich budowy nie zmienia się od lat. Nadal królują w nich basenu, zarówno owalne, jak i o bardziej wymyślnych kształtach. W każdym "parku dla skate'ów" znajdą się również oczywiście rurki, do ćwiczenia grindów, czy też halfpipy, dla fanów verta. Początkowo skateparki były tworzone przez amatorów, jednak obecnie, w bardziej rozwiniętych krajach, sprawą ich budowy zajmuje się miasto (oczywiście to ludzie muszą dać odpowiedni bodziec do działania) lub prywatni inwestorzy. Jak każda subkultura, również skaterzy używają języka nie do końca zrozumiałego dla ogółu, ich "gwara" opiera się przede wszystkim na zwrotach angielskich. Wypiszmy kilka najczęściej spotykanych i używanych wraz z wyjaśnieniami. Deck - inaczej blat, jest to po prostu główna część deskorolki, czyli po prostu deska, do której przykręcone są osie i kółka. Nose - by przedstawić to obrazowo, jest to po prostu "dziób" deski, czyli przednia jej część. Tail - przeciwieństwo "nose", czyli tylna część deski, bardzo często eksploatowana przy trikach typu grind, czy też slide. Pro skater - profesjonalny zawodni, osoba, która zarabia jeżdżąc na desce, inaczej rzecz ujmując, zawodowiec. Switch - zamiana pozycji deski w trakcie jazdy, przednia noga wędruje na tył deski, a noga usytuowana z tyłu deski, wędruje na jej przód, oczywiście zmiana ta następuje nie na samej desce, ale jest wykonywana przez obrót całego ciała. Vert - jeden ze stylów jazdy, skupiony na jeździe na rampach (halfpipe'ach). Street - styl jazdy, polegający na jeździe i pokonywaniu przeszkód na ulicy. Tony Hawk urodził się 5 grudnia 1968 roku, w wieku 8 lat, jego starszy brat podarował mu pierwszą deskorolkę. Na poważnie Tony swą przygodę rozpoczął w wieku 12 lat, kiedy to znalazł pierwszego sponsora (Dogtown Skateboards). Już w wieku szesnastu lat, został mistrzem świata, co już wtedy wróżyło mu wielką karierę. W 1990 roku ożenił się ze swą narzeczoną Cindy Dunbar. W niedługim czasie przerwał swą karierę (po groźnym wypadku kiedy to uderzył głową o ramplę). Niestety wraz z przerwaniem kariery pojawiły się poważne problemy finansowe, Tony nie miał wyboru musiał wrócić do skateboardingu. Stworzył firmę Birdhouse Projects, niestety nie utrzymała się ona na rynku zbyt długo. Kryzys w jego życiu uderzył również w jego rodzinę - rozwiódł się z żoną, sprzedał dom. Na szczęście dla świata skateboardingowego nastały tłuste lata, Tony założył firmę produkującą ubrania dla skaterów - Hawk Clothing. W roku 1999 przyszedł na świat jego drugi syn Spencer. W tym samym czasie powstała kultowa już gra Tony Hawk's Pro Skater, która doczekała się do tej pory czterech części. Karierę skatera zakończył nad dobre w roku 1999 (po igrzyskach X-Games), jednak jak można było się spodziewać, Tony nie przestał jeździć, nadal szlifuje triki w swoim prywatnym skateparku. Reklama: