57Gracze szachowi sklasyfikowani sa w rankingu szachowym, w którym zebrane punkty przydzielają ich do odpowiedniej kategorii szachowej. Osoba, która chociaż raz wystartuje na zawodach oficjalnych i otrzyma za występ jakikolwiek punkt będzie klasyfikowana w tym rankingu. Ranking zawodowy wynosi zazwyczaj powyżej 2000 punktów rankingowych i osoby z takim tytułem maja tytuł co najniżej tytuł mistrza. Wyższe sa tylko tytuły mistrza krajowego, mistrza międzynarodowego oraz arcymistrza. Osoby grające amatorsko mogą zacząć rywalizacje od piątej kategorii czyli rankingu bliskiemu tysiącowi punktów. Za jeden turniej można zdobyć około 100 punkt, oczywiście grając z zawodnikami o wiele mocniejszymi od siebie, gdyż to właśnie im te punkty rankingowe odbieramy. Jednym z najbardziej pospolitych rankingów w polskich klubach jest ranking około 1600 punktów czyli trzecia kategoria. Zawodnicy z tym problemem nie stoją jeszcze na najwyższym poziomie, lecz bez większych problemów sa w stanie wygrać z amatorami tego sportu. Gdy nauczymy się już wszystkich ruchów podstawowych, jakie mogą wykonywać figury na szachownicy, należy pamiętać, ze sa jeszcze ruchy tak zwane specjalne. Pierwszym z nich jest roszada. Wyróżniamy dwie roszady, długa i krotka. Polega ona na zamianie króla i więzy miejscami podczas gdy pomiędzy nimi nie znajduje się żadna inna figura. Zamiana następuje w jednym ruchu, w którym król przesuwa się o 2 miejsca w prawo lub lewo w zależności od rodzaju roszady, a wieża wędruje za króla. Drugim ruchem specjalnym jest wymiana opina w momencie, gdy dojdzie on na ostatnia linie przeciwnika. Można w tamtym miejscu wymienić opina na dowolna figurę, nawet na najsilniejsza królowa. Trzecim ruchem specjalnym jest bicie w przelocie. Zachodzi ono w sytuacji, gdy po wyjściu pionem o 2 pola do przodu z linii początkowej opina pion przeciwnika stoi na linii, na która się ruszamy. Może on wtedy stanąć w jednym ruchu za pionem i zbić go w tak zwanym przelocie. Wszystko może brzmieć trochę skomplikowanie, jednak w rzeczywistości wszystko będzie się wydawało łatwe po kilku treningach. Grac w Szachy może każdy, podobnie jak w warcaby, jednak zasady sa o wiele bardziej skomplikowane. Mym tutaj wiele możliwości ruchów. Gra zaczyna się podobnie jak ta w warcaby. Figury ustawiane sa w prawidłowym ustawieniu na szachownicy, warto przed gra zapoznać się także z możliwościami ruchu, jakie maja poszczególne figury. Każda figura powinna stać na swoim miejscu, gdyż grając w innym ustawieniu partia nie ma sensu, w przeciwieństwie do gry w warcaby. W momencie bicia jednej figury przez druga nie następuje jej przeskoczenie tak jak to jest w grze w warcaby, lecz figura bijąca nachodzi na pole figury, która wulgarnie rzecz ujmując zlikwidowała. Partie wygrywa osoba, która dala mata królowi z armii przeciwnika. Wiele osób myli pojecie mata z szachem, dlatego należy uważać na fakt, ze zakończenie partii odbywa się poprzez danie mata, a szach jest jedynie atakiem na króla, w momencie, kiedy przeciwnik może go Bronic jakakolwiek figura, bądź tez może odejść królem z pola ataku.

Skateparki - w Polsce niestety skaterzy nie mają łatwo, dlatego też zwykle osoby uprawiające ten sport decydują się rozwijać w kierunku "street". Głównie dzieje się tak z powodu braku "miejscówek", czyli skateparków, albowiem by uprawiać "street", wystarczy (jak sama nazwa mówi) ulica. Mimo skateparki powinny powstawać, choćby ze względu na bezpieczeństwo, głównie dlatego, iż skateboardziści nie wybierają wcale mniej ruchliwych ulic (zwłaszcza, gdy w pobliżu miejsca zamieszkania nie ma takowej), wówczas to, co jest niejako oczywistym, stwarzają poważne zagrożenie dla siebie samych i ludzi, korzystających z danej ulicy. Wracając do tematu skateparków. Zasada ich budowy nie zmienia się od lat. Nadal królują w nich basenu, zarówno owalne, jak i o bardziej wymyślnych kształtach. W każdym "parku dla skate'ów" znajdą się również oczywiście rurki, do ćwiczenia grindów, czy też halfpipy, dla fanów verta. Początkowo skateparki były tworzone przez amatorów, jednak obecnie, w bardziej rozwiniętych krajach, sprawą ich budowy zajmuje się miasto (oczywiście to ludzie muszą dać odpowiedni bodziec do działania) lub prywatni inwestorzy. Jak każda subkultura, również skaterzy używają języka nie do końca zrozumiałego dla ogółu, ich "gwara" opiera się przede wszystkim na zwrotach angielskich. Wypiszmy kilka najczęściej spotykanych i używanych wraz z wyjaśnieniami. Deck - inaczej blat, jest to po prostu główna część deskorolki, czyli po prostu deska, do której przykręcone są osie i kółka. Nose - by przedstawić to obrazowo, jest to po prostu "dziób" deski, czyli przednia jej część. Tail - przeciwieństwo "nose", czyli tylna część deski, bardzo często eksploatowana przy trikach typu grind, czy też slide. Pro skater - profesjonalny zawodni, osoba, która zarabia jeżdżąc na desce, inaczej rzecz ujmując, zawodowiec. Switch - zamiana pozycji deski w trakcie jazdy, przednia noga wędruje na tył deski, a noga usytuowana z tyłu deski, wędruje na jej przód, oczywiście zmiana ta następuje nie na samej desce, ale jest wykonywana przez obrót całego ciała. Vert - jeden ze stylów jazdy, skupiony na jeździe na rampach (halfpipe'ach). Street - styl jazdy, polegający na jeździe i pokonywaniu przeszkód na ulicy. Tony Hawk urodził się 5 grudnia 1968 roku, w wieku 8 lat, jego starszy brat podarował mu pierwszą deskorolkę. Na poważnie Tony swą przygodę rozpoczął w wieku 12 lat, kiedy to znalazł pierwszego sponsora (Dogtown Skateboards). Już w wieku szesnastu lat, został mistrzem świata, co już wtedy wróżyło mu wielką karierę. W 1990 roku ożenił się ze swą narzeczoną Cindy Dunbar. W niedługim czasie przerwał swą karierę (po groźnym wypadku kiedy to uderzył głową o ramplę). Niestety wraz z przerwaniem kariery pojawiły się poważne problemy finansowe, Tony nie miał wyboru musiał wrócić do skateboardingu. Stworzył firmę Birdhouse Projects, niestety nie utrzymała się ona na rynku zbyt długo. Kryzys w jego życiu uderzył również w jego rodzinę - rozwiódł się z żoną, sprzedał dom. Na szczęście dla świata skateboardingowego nastały tłuste lata, Tony założył firmę produkującą ubrania dla skaterów - Hawk Clothing. W roku 1999 przyszedł na świat jego drugi syn Spencer. W tym samym czasie powstała kultowa już gra Tony Hawk's Pro Skater, która doczekała się do tej pory czterech części. Karierę skatera zakończył nad dobre w roku 1999 (po igrzyskach X-Games), jednak jak można było się spodziewać, Tony nie przestał jeździć, nadal szlifuje triki w swoim prywatnym skateparku. Reklama: point park Myjnie dla psów